هبوط

هیچ چیز مثل "ریدن" آدم را به خودش نمی آورد. هیچ چیز اندازۀ این هبوط لذت بحش نیست.

خلع نعلین

تسلیم

  راه دیگری وجود ندارد؛ می خواهی ببینی چه داری، باید به میدان بیایی - بی جزوه و بی سلاح! 

New, Simple, and Regular

dedicated to mld
و خدمت مقدس ریاست جمهوری !

 

 

 

 

 

 

The Real School

After I closed the bar and began my life as a novelist, the first thing we—and by we I mean my wife and I—did was completely revamp our lifestyle. We decided we’d go to bed soon after it got dark, and wake up with the sun. To our minds this was natural, the kind of life respectable people lived. We’d closed the club, so we also decided that from now on we’d meet with only the people we wanted to see and, as much as possible, get by not seeing those we didn’t. We felt that, for a time at least, we could allow ourselves this modest indulgence.

It was a major directional change—from the kind of open life we’d led for seven years, to a more closed life. I think having this sort of open existence for a period was a good thing. I learned a lot of important lessons during that time. It was my real schooling. But you can’t keep up that kind of life forever. Just as with school, you enter it, learn something, and then it’s time to leave.

So my new, simple, and regular life began. I got up before five a.m. and went to bed before ten p.m. People are at their best at different times of day, but I’m definitely a morning person. That’s when I can focus and finish up important work I have to do. Afterward I work out or do other errands that don’t take much concentration. At the end of the day I relax and don’t do any more work. I read, listen to music, take it easy, and try to go to bed early. This is the pattern I’ve mostly followed up till today. Thanks to this, I’ve been able to work efficiently these past twenty-four years. It’s a lifestyle, though, that doesn’t allow for much nightlife, and sometimes your relationships with other people become problematic. Some people even get mad at you, because they invite you to go somewhere or do something with them and you keep turning them down.

 

Haruki Murakami, What I talk about when I talk about running 

 

 

أَتَأْمُرُ‌ونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ‌ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ ؟!

• چرا آدمها این اجازه را به خود می دهند که دیگران را در اولویت قرار دهند و به خودشان توجه نکنند؟

   اگر قرار باشد مقداری پول را به عنوان کار خداپسندانه بین عده ای تقسیم کنیم، به خود اجازه نمی دهیم یکی را حسابی کمک کنیم و دیگری را محروم! اگر خودمان را هم یکی از همان هایی بدانیم قرار است به دادش برسیم، آیا باز می توانیم چنین اولویت بندی انجام دهیم؟!

چراغی به خانه ...

    تو كه بر ديگرى مهربانى چرا در كار خود وا ميمانى؟ بسا كه يكى را در تابش آفتاب بينى و او را به سايه آرى، يا بر گرفتارى كه بيمارى وى را گداخته از روى رحمت اشك بارى! پس چه چیز تو را بر درد خود شكيبا نمود، و در مصيبتت توانايى بخشود، و در گريستن بر نفس خويش كه نزد تو گرانبهاترين جانهاست، به شكيبايى امر فرمود؟

نهج البلاغه، خطبه 223 (214)، ترجمۀ سید جعفر شهیدی

 

کپی برابر اصل

 Don't  aim  at  success—the more you aim at it

 and make it a target, the more you are going 

to miss it. For success, like happiness,  cannot

 be pursued;  it  must  ensue, and it only does 

so as the unintended side-effect of  one's 

dedication  to  a  cause  greater  than

oneself or as the by-product of one's surrender

to  a  person  other  than  oneself.  Happiness

must happen, and the same holds for success:

you have to let it happen by not caring about it

Gordon W.Allport's preface
"on Victor Frankel's "Man's search for meaning

در گیر اصل و عاریه

     برای اتفاقِ راستین، نباید ادا در آورد و مصنوعی بود. باید از مصنوعی گریخت. اتفاق باید خودش بیافتد. نباید ما آن را به زور... بیاندازیم..؟! بیاندازانیم..؟! – فعلی موجود نیست. ما نمی‌توانیم فاعل «اتفاق» باشیم. من اتفاق را "انداختم" معنی ندارد. اتفاق خودش می‌افتد. کاری از ما ساخته نیست. بهتر است فقط از انجام افعال مخدوشگر خودداری کنیم و طبیعتِ روح‌نواز و غیر منتظرۀ حادثه را برهم نزنیم. باید صبور بود و انتظار کشید که اگر روزی بالأخره آن اتفاق افتاد، لااقل آن را از هستی نیندازیم. اگر هرگز هم اتفاقی نیفتاد ما باز بردبار و صبوریم و تن به اقداماتِ غیراصیل و ساختگی نمی دهیم! چرا باید خود را ..خرج آنچه عاریه‌ایست کرد؟! آیا این خودفروشی نیست - آن هم با قیمت نازل؟! اگر هم بکنیم، خودمان را خر کرده‌ایم چراکه اقدام غیراصیل هیچگاه رضایتمان را آنگونه که باید برآورده نخواهد کرد!

مصنوعی به نام طبیعت

   اما تناقض از جایی آغاز می‌شود که ما از پسِ ادعایمان بر نمی‌آییم و آن را با نادیده گرفتن نقش خود نقض می‌کنیم. ما برای اجتناب از بهم زدنِ طبیعتِ بکر و دست‌نخوردۀ «اتفاق» از هر اقدام آگاهانه‌ای – و یا ناخودآگاهانه‌ای- حذر کردیم. غافل از آنکه اجتنابِ آگاهانه – و یا حتی ناخودآگاهانه‌ - ی خود را به عنوان یک اقدام در نظر نگرفته‌ایم. اینطور نیست که ما با هر اقداممان به دامن هستی تجاوز کرده باشیم. دخالت ما قصه را از اصالت نمی‌اندازد. ما هم یکی از اجزاء طبیعت و یکی عواملِ حادثه‌ایم. یک عامل انکارناپذیر! بله، می توان مستقیماً در راستای تحقق اتفاق کاری نکرد و شاید نباید هم کرد ولی می توان آن را رام کرد و به راه آورد. مرز اصل و عاریه، این اجتناب نیست. نمی‌توان بخاطر  ترسِ از دست رفتن، از سرمایه‌گذاری روی اتفاقات نیم‌بند و عاریه بالکل صرف نظر کرد. بگذار برود. پولِ نقد خود را در پیشگاه حادثه می‌بازد - در اولین نوسان، در نخستین پیش‌لرزه! نمی‌توان بی‌نیازی و صبر پیشه کرد. حصول هر نتیجه ای نیازمند صغری و کبری اولیه است؛ و نتیجه را بدون مقدمانتش طلب کردن - و در این طلب ثابت ماندن و صبر کردن، صبر بر آرزوی محال کردن است. می توان نتیجه را بی خیال شد، رضایت را فراموش کرد و دست به "کار" زد. اتفاق امر ثانویه است. نمی توان مستقیماً بدان حمله برد. زودا که خودش سر و کله اش پیدا شود.

  * * *



خلوص در کوره تاریخ

بیسکوئیت اگر لب پر شود هنوز بیسکوئیت است. برای اطمینان از اینکه یک بیسکوئیت واقعاً یک بیسکوئیت است و مثلاً مقوای بیسکوئیت نما نیست، راهی به‌جز لب‌پر کردنِ آن وجود ندارد. باید آن را گاز زد، جوید و فرو داد. بیسکوئیت گاز زده عزیز‌تر و اصیل‌تر است از آنکه سالم است و دست‌نزده.